Υπάρχουν μέρες, …και το ξέρω, γιατί το έχω ζήσει πολλές φορές, που κάθομαι
μπροστά σε αυτό που πρέπει να γίνει, και… το αφήνω για λίγο στην άκρη. Ίσως
πολλές φορές αυτό το λίγο να γίνεται πολύ!
Λέω …να πιω πρώτα έναν καφέ.
Μετά σκέφτομαι…να τακτοποιήσω εκείνο το συρτάρι που όλο το αναβάλλω.
Και έπειτα από λίγο, μήπως …να κάνω «κάτι άλλο» για να ξεκινήσω αργότερα.
Κι όμως, η ώρα περνάει, και το βάρος της εκκρεμότητας μένει εκεί.
~•~•~•~•~•~
Η αναβλητικότητα δεν είναι τεμπελιά, το έμαθα πια αυτό. Μάλλον κρύβει πίσω της
φόβο, …την ανάγκη να τα κάνουμε όλα σωστά, τέλεια, χωρίς λάθη. Κι αυτή η σκέψη
μας κρατά ακίνητους.
Όσο μένει όμως το πράγμα άγγιχτο, τόσο πιο βαρύ μοιάζει στο μυαλό.
~•~•~•~•~•~
Και κάθε φορά ξαναθυμάμαι… η λύση είναι στο πρώτο μικρό βήμα…
Όχι να τα κάνω όλα. Αλλά να κάνω την αρχή.
Αυτό με έχει σώσει!
~•~•~•~•~•~
Λόγου χάρη…
- Να γράψω την πρώτη λέξη.
- Να κλείσω ραντεβού για κάποιες εξετάσεις.
- Να ανοίξω το αρχείο.
- Να πάω στο τσαγκάρη να μου φτιάξει εκείνα τα τακούνια που κάθε φορά που τα
χρειάζομαι, …μόνο το θυμάμαι.
Κι όταν ξεκινώ,
…πάντα το βάρος μικραίνει,
…η σκέψη ησυχάζει,
…η ενέργεια βρίσκει ροή.
~•~•~•~•~•~
«Τελικά, δεν χρειάζεται να είμαστε έτοιμοι για να ξεκινήσουμε.
Ξεκινώντας, γινόμαστε έτοιμοι.»