Ημέρα 2: Καλοσύνη
16 Σεπτεμβρίου, 2025
Από παιδί ακόμα, έβλεπα την καλοσύνη σαν κάτι απλό. Σαν αυθόρμητη κίνηση.Ίσως γιατί η παιδική μου ματιά δεν έμαθε να μετράει το “δούναι και λαβείν”. Ότανκάποιος χρειαζόταν κάτι, το έδινα. Όταν έβλεπα κάποιον σιωπηλό, του έδιναχώρο και χρόνο να ακουστεί. Δεν το σκεφτόμουν πολύ. Η καλοσύνη, για μένα,ήταν πάντα πράξη. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι αυτό που για μένα ήταν φυσικό, για άλλους