Από παιδί ακόμα, έβλεπα την καλοσύνη σαν κάτι απλό. Σαν αυθόρμητη κίνηση.
Ίσως γιατί η παιδική μου ματιά δεν έμαθε να μετράει το “δούναι και λαβείν”. Όταν
κάποιος χρειαζόταν κάτι, το έδινα. Όταν έβλεπα κάποιον σιωπηλό, του έδινα
χώρο και χρόνο να ακουστεί. Δεν το σκεφτόμουν πολύ. Η καλοσύνη, για μένα,
ήταν πάντα πράξη.
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι αυτό που για μένα ήταν φυσικό, για άλλους ήταν
επιλογή… ή και φόβος. Φόβος μήπως “εκτεθούν”, μήπως φανεί αδυναμία, ή
…ποιος μπορεί να γνωρίζει τι άλλο…
~•~•~•~•~•~
Αλλά ποτέ δεν είδα την καλοσύνη ως αδυναμία. Αντιθέτως, την είδα σαν δύναμη.
Σαν εκείνο το απαλό άγγιγμα που μπορεί να αλλάξει τη μέρα κάποιου…
Η συνειδητοποίηση ότι, καλοσύνη δεν είναι να προσφέρεις όταν έχεις πολλά,
αλλά να προσφέρεις, γιατί ξέρεις πώς είναι να έχεις λίγα, και να εκτιμάς, ήρθε
πολύ νωρίς στη ζωή μου.
Η ενσυναίσθηση… με έμαθε να νιώθω τους ανθρώπους.
Η ευγνωμοσύνη… με κράτησε γειωμένη, να βλέπω την αξία στα μικρά.
Και η παιδικότητα… μου θύμισε ότι δεν χρειάζεται να ψάχνεις λόγο για να είσαι
καλός. Αρκεί να μπορείς.
Κι αν κάτι έμαθα με την πρακτική μου σκέψη, είναι ότι η καλοσύνη δεν αλλάζει τον
κόσμο από τη μία μέρα στην άλλη. Αλλά αλλάζει στιγμές. Κι αυτές οι στιγμές, αργά
ή γρήγορα, αλλάζουν ανθρώπους.
Δεν χρειάζεται να κάνεις σπουδαία πράγματα. Χρειάζεται να κάνεις τα απλά
…σπουδαία.
~•~•~•~•~•~
Κι αν σκέφτεσαι ότι καμιά φορά η καλοσύνη σε αφήνει “εκτεθειμένο” …αύριο θα
μιλήσουμε για κάτι που τη στηρίζει: Το ~•~Θάρρος~•~ …εκείνο που χρειάζεται
για να μείνεις καλός, ακόμα κι όταν ο κόσμος σου λέει να μην είσαι.