Το θάρρος πιθανόν να μη μοιάζει πάντα με αυτό που μας έμαθαν. Ίσως, να μην
είναι οι μεγάλες αποφάσεις, ούτε οι εντυπωσιακές στιγμές που γράφουν
ιστορίες.
~•~•~•~•~•~
Το θάρρος, όπως το έχω γνωρίσει εγώ, μοιάζει πιο πολύ με μια ταπεινή
απόφαση. Να σηκωθείς το πρωί, να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και
να του πεις:
«Σήμερα, θα συνεχίσω. Όπως είμαι. Με τα όλα μου!»
Θάρρος είναι να παραμείνεις καλός, όταν ο κόσμος γύρω σου σου δείχνει ότι θα
ήταν πιο εύκολο να μην είσαι.
Θάρρος είναι να μιλήσεις όταν πρέπει, και να μη μιλήσεις όταν το “δίκιο σου” δεν
χρειάζεται απόδειξη.
Θάρρος είναι να δείξεις την αλήθεια σου, εκεί που οι περισσότεροι φορούν
μάσκες.
~•~•~•~•~•~
Για μένα, το μεγαλύτερο θάρρος ήταν πάντα το να μείνω ευάλωτη. Να συνεχίσω
να δίνω, να νιώθω, να εμπιστεύομαι!…Ακόμα κι όταν πληγώθηκα. Ναι, φυσικά
και φοβήθηκα. Όμως! Ποτέ δεν φοβήθηκα να συνεχίσω, να δίνω, να νιώθω, να
εμπιστεύομαι. Μα δεν θα μπορούσα ποτέ να αφήσω τον φόβο να αλλάξει αυτό
που είμαι. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι αληθινό.
Κι αν κάτι έμαθα με τον καιρό, είναι ότι το θάρρος σου ψιθυρίζει απλά:
“Προχώρα. Ακόμα κι αν τρέμεις.”
~•~•~ Θάρρος δεν είναι να αλλάζεις τον κόσμο.
Είναι να μην σε αλλάξει εκείνος! ~•~•~
Πού χρειάζεσαι σήμερα λίγο περισσότερο θάρρος;
Και ποιο κομμάτι σου αξίζει να το προστατέψεις με αυτή τη δύναμη;
~•~•~•~•~•~
Αύριο… θα μιλήσουμε για την ~•~ Υπομονή ~•~
..Γιατί το θάρρος χωρίς την αντοχή της υπομονής, κινδυνεύει να γίνει
απερισκεψία.