Η υπομονή μπορεί να καλλιεργήσει αξίες που η βιασύνη δεν θα μπορούσε. Δεν
ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο, γιατί πάντα ήθελα να γίνονται όλα “τώρα”. Να
ξέρω, να λύνονται, να προχωράνε. Μέχρι που κατάλαβα ότι κάποια πράγματα…
αν τα βιάσεις, τα χάνεις.
~•~•~•~•~•~
Οπωσδήποτε, η υπομονή δεν είναι να περιμένεις με τα χέρια σταυρωμένα. Είναι
να συνεχίζεις να πιστεύεις και να επιμένεις με όποιο κόστος, ακόμα κι όταν δεν
φαίνεται τίποτα να αλλάζει. Είναι η δεξιότητα του να μένεις, όταν γύρω σου όλα
δείχνουν ότι είναι προτιμότερο να τα παρατήσεις. Να δίνεις χρόνο σε ό,τι αξίζει
να ανθίσει. Γιατί κανένα λουλούδι δεν βιάστηκε να ανθίσει… και άνθισε σωστά.
Η υπομονή χρειάζεται θάρρος. Χρειάζεται εκείνη τη σιγουριά ότι δεν μετράς τη
ζωή σου με τα “γρήγορα”, αλλά με τα ουσιαστικά. Και κάπου εκεί, μέσα στην
αναμονή, ανακαλύπτεις κάτι σπουδαίο: Ότι ώσπου να έρθει αυτό που περιμένεις,
εσύ έχεις κάνει ήδη την μετάβαση σε ακόμα ένα στάδιο της εξέλιξής σου.
~•~•~•~•~•~
~•~ Τι σε καλεί σήμερα να κάνεις λίγη περισσότερη υπομονή;
~•~ Και τι μπορεί να σου μάθει αυτή η δύναμη, αν της επιτρέψεις να αναδυθεί;
~•~•~•~•~•~
Αύριο, θα μιλήσουμε για την ~•~ Ελπίδα ~•~
..Γιατί η υπομονή χωρίς ελπίδα, είναι σαν να περιμένεις την ανατολή χωρίς να πιστεύεις ότι θα έρθει.