Πάντα με ρωτούσαν:
«Πώς το κατάλαβες;»
Κι εγώ χαμογελούσα.
Γιατί πώς να εξηγήσεις ότι δεν χρειάζεσαι λόγια για να νιώσεις τον άλλον;
Ότι υπάρχουν στιγμές που ενώ κάποιος δεν μιλάει, η φωνή του είναι πιο δυνατή
από οποιαδήποτε εξομολόγηση…;
~•~•~•~•~•~
Η ενσυναίσθηση είναι εκείνη η λεπτή αίσθηση που σε κάνει να γυρίσεις το
βλέμμα, να δεις κάποιον που όλοι προσπέρασαν και να καταλάβεις πως, πίσω
από το… «είμαι καλά», υπάρχει μια ιστορία που πιθανόν να μην είναι ένα απλό
«είμαι καλά».
~•~•~•~•~•~
Δεν ήθελα ποτέ να «σώσω» κανέναν.
Έμαθα όμως να στέκομαι και να μένω δίπλα σε κάποιους ανθρώπους, όταν οι
άλλοι δεν ήξεραν πώς να το κάνουν. Να σέβομαι την επιλογή τους να μη μιλήσουν, όταν οι περισσότεροι έψαχναν λέξεις να καλύψουν το κενό. Η
ενσυναίσθηση είναι να ξέρεις πότε δεν χρειάζεται να πεις τίποτα.
Και όσο περνούσε ο καιρός, Κατάλαβα κάτι πιο δύσκολο:
Ότι έπρεπε να μάθω να το κάνω και για μένα.
Να στέκομαι δίπλα στις δικές μου πληγές, χωρίς να προσπαθώ να τις κρύβω.
Αντιθέτως, να τις αναγνωρίζω, να τις νιώθω να υπάρχουν, μη θέλοντας να τις
διορθώσω.
Γιατί, τελικά… η πιο μεγάλη ενσυναίσθηση είναι να μην ξεχνάς να νιώσεις εσένα.
Αν δεν το κάνεις αυτό, πως θα νιώσεις τους άλλους;
~•~•~•~•~•~
Κι αν μπορούσα να σου αφήσω μια σκέψη σήμερα, θα ήταν αυτή:
Άκουσε κάποιον που δεν σου είπε τίποτα. Ίσως, …έχει περισσότερη ανάγκη απ’
όλους να νιώσει ότι κάποιος… τον καταλαβαίνει κι ας μην έχει πει κάτι.
Κι αν είσαι εσύ αυτός ο κάποιος, να σου θυμίσω ότι μερικές φορές, αρκεί να
σταθείς σε σένα… ήσυχα.
~•~•~•~•~•~
Κι αν η Ενσυναίσθηση είναι η γλώσσα της καρδιάς,
η Καλοσύνη …είναι το χάδι της.