Η αγένεια έρχεται συχνά απροσδόκητα… μέσα από μία κουβέντα, …ένα βλέμμα,
…μια στάση που αφήνει πίσω της μια μικρή ενόχληση ή έναν πόνο που κρατάει
μέσα στη μέρα.
Είναι φυσικό να αναστατωνόμαστε. Δεν είναι εύκολο να δεχόμαστε σκληρές ή
απότομες συμπεριφορές, ιδίως όταν έχουμε προσπαθήσει να σταθούμε με
ευγένεια. Συχνά γεννιέται μέσα μας η απορία:
«Γιατί μου μίλησε έτσι;»
«Τι έκανα για να το αξίζω αυτό;»
∼•∼•∼∇∼•∼•∼
Σε αυτές τις στιγμές, ίσως είναι χρήσιμο να θυμόμαστε πως πολλές φορές η
αγένεια του άλλου δεν λέει τίποτα για εμάς. Είναι περισσότερο αντανάκλαση
δικών του δυσκολιών, της κούρασής του, της ανησυχίας ή του θυμού που
κουβαλάει.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε πάντα τη συμπεριφορά των άλλων, μπορούμε όμως
να προσπαθήσουμε να μείνουμε σε μια θέση που μας προστατεύει εσωτερικά…
- Να πάρουμε μια μικρή απόσταση από τη σύγκρουση.
- Να αναπνεύσουμε πριν απαντήσουμε.
- Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να μην πάρει προσωπικά κάθε λέξη.
∼•∼•∼∇∼•∼•∼
Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτηση, η ευγένεια δεν είναι
αδυναμία. Είναι επιλογή εσωτερικής σταθερότητας.
Και κάθε φορά που καταφέρνουμε να διατηρήσουμε την ηρεμία μας, ακόμη κι αν
δεν απαντήσουμε όπως θα θέλαμε, κάνουμε ένα μικρό βήμα φροντίδας προς τον
εαυτό μας.
Είναι ο τρόπος να κρατάς τον εαυτό σου όρθιο, εκεί που ο άλλος λυγίζει.
∼•∼•∼∇∼•∼•∼
Μερικές φορές, αυτό αρκεί.