Μοιάζει κάποιες φορές σαν να ανεβαίνεις έναν λόφο,
…με κόπο, …με προσμονή, …με όνειρα. Περιμένεις, …φτάνεις στην κορυφή… και
αντί για τη θέα που φανταζόσουν, …βλέπεις μονάχα συννεφιά. Δεν είναι όπως το
ήθελες, …δεν είναι αυτό που περίμενες.
~•~•~•~•~•~
Αυτό, είναι η απογοήτευση. «Όταν η πραγματικότητα δεν συναντά τις προσδοκίες μας.»~•~•~•~•~•~
Κι εκείνη τη στιγμή, …μένεις λίγο μετέωρος. Αναρωτιέσαι…- αν άξιζε η προσπάθεια
- αν έκανες λάθος
- αν κουράστηκες για κάτι που τελικά δεν άξιζε.
~•~•~•~•~•~
Ας σταθούμε λίγο εδώ… Αρχικά πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η απογοήτευση δεν είναι αποτυχία. Σημαίνει πως έδωσες κάτι από εσένα, προσδοκώντας μια χαρά που δεν ήρθε, …ή δεν ήρθε όπως την φανταζόσουν.~•~•~•~•~•~
Και εδώ είναι που μπαίνει η φροντίδα προς τον εαυτό σου. Είναι η στιγμή που εκείνος σου ψιθυρίζει…, «…κοίταξέ με,» Τώρα, πρέπει:- να αναγνωρίσεις τη λύπη σου χωρίς να την καταπιέσεις.
- να δώσεις χρόνο στην καρδιά σου να ξεκουραστεί, και…
- να θυμάσαι ότι η ζωή δεν τελειώνει σε ένα «όχι» ή σε ένα αποτέλεσμα που δεν ήρθε.
~•~•~•~•~•~
«Όσα δεν έγιναν όπως τα θέλαμε, δεν σβήνουν την αξία όσων προσπαθήσαμε. Κάθε βήμα, ακόμα και μέσα στην απογοήτευση, χτίζει την πορεία μας λίγο παρακάτω.»