Η απόρριψη πονάει, το ξέρω. Όσο κι αν μεγαλώνουμε. …Πάντα μια μικρή πληγή
ανοίγει όταν νιώθουμε πως δεν μας θέλουν, …δεν μας διαλέγουν, …δεν μας
βλέπουν όπως θα θέλαμε.
~•~•~•~•~•~
Αλλά άκουσέ με λίγο, …δεν είναι όλα στο χέρι μας. Δεν μπορείς να κάνεις όλους
τους ανθρώπους να σε δουν, …να σε καταλάβουν, …να σε κρατήσουν. Κάθε
καρδιά έχει τον δικό της δρόμο, τις δικές της ανάγκες, τα δικά της όρια.
Και ξέρεις… ίσως να το έχεις συναντήσεις αυτό πολλές φορές στη διαδρομή σου.
Πιθανόν από όταν ήσουν ακόμα παιδί… Μπορεί να υπήρξαν άνθρωποι που δεν σε
θέλησαν κοντά τους,…που δεν σε έβαλαν ποτέ στις προτεραιότητές τους. Κι όσο
κι αν πονάει αυτό, δεν σημαίνει ότι εσύ ήσουν λιγότερος.
~•~•~•~•~•~
Η απόρριψη δεν λέει κάτι για την αξία σου, αλλά λέει περισσότερα, …για το τι
μπορεί ή δεν μπορεί ο άλλος.
Η δική σου αξία
- …δεν μικραίνει,
- …δεν χάνεται,
- …δεν μειώνεται. Είναι εκεί, γεμάτη και ακέραιη.
~•~•~•~•~•~
Και να θυμάσαι πάντα κάτι:
«Δεν χρειάζεται να σε χωράνε όλοι.
Αρκεί να βρεις εκείνους που βλέπουν ποιος είσαι και σε κρατούν γι’ αυτό
ακριβώς.»
~•~•~•~•~•~Κι αυτοί, πίστεψέ με, …υπάρχουν.